2024<\/p>\n
Net als 2023 een moeilijk jaar, een jaar met hoge pieken en diepe dalen.
\nBegin van het jaar ben je genezen verklaard van de borstkanker, we plannen een vakantie naar Spanje, Tossa de Mar maar deze keer rijden we met onze eigen auto.
\nWel heb je vaker last van een blaasontsteking, tenminste dat is wat we dachten. Dan ontstaat er gedoe met je huisarts die de sjengen verklaring voor jou medicijnen niet wil ondertekenen. Dus over naar een andere huisarts, gelukkig kon je in het kader van gezinshereniging bij mijn huisarts terecht. Maar die had geen gegevens, dus maar even door naar DVU voor een echo.
\nEn dan begint de rollercoaster, ze vinden wat in je blaas en ze zagen iets bij de lever. Door naar het ziekenhuis, meer onderzoeken en dan uitslagen.
\nBlaaskanker en uitgezaaide borstkanker !<\/p>\n
Er moeten keuzes gemaakt worden, er zijn vele opties voor de blaas, maar het kan allemaal niet bij jou, vanwege je medische historie, de vele operaties in je buik.
\nEr lijkt maar 1 mogelijkheid, blaas verwijderen en hopen dat de tumoren niet door de blaaswand zijn gegroeid. Maar je zal naar een stoma moeten, een urinestoma.
\nDat wilde je helemaal niet, maar het alternatief (9 maanden aftellen) dat wilde je ook niet. Dus in februari de operatie. Je hebt er bijna 5 maanden over gedaan om aan het idee te wennen, vanaf dat moment ben je er zelf meer mee gaan doen.
\nIntussen waren ze op zoek naar een behandeling voor de borstkanker en dat leek rond die tijd een succesje te hebben. Het was vooraf bekend dat je niet meer kon genezen van de borstkanker, maar er zouden nog volop mogelijkheden zijn, en daarmee zou je nog heel wat jaren vooruit kunnen, tot wel 15 jaar.<\/p>\n
En het lijkt allemaal goed te gaan, maandelijks onderzoeken, uitslagen en injecties, maar de tumoren lijken kleiner te worden, dus dat is goed.
\nDan wordt het november, je voelt je niet lekker. Dat duurt een poosje, je wil geen huisarts zien en ik zit met mijn handen in het haar. Je eet en drinkt te weinig en verlies op allerlei manieren vocht. Toch de huisarts thuis, die wil je doorsturen naar het ziekenhuis, maar dat wilde je niet. Uiteindelijk hebben we gepraat, ik was ten einde raad, wist niet meer wat te doen. Ik kon jou niet meer verzorgen thuis. Je stemde er mee in om de huisarts te bellen, je wist waar dit op zou uitdraaien.<\/p>\n
Het is dan vrijdag 29 november. We zijn zelf naar het ziekenhuis gereden, we waren daar rond 11 uur. Ehbo, onderzoeken, gedoe eind van de rit je werdt opgenomen.
\nOndervoed en uitdrogings verschijnselen. Er werden allerlei onderzoeken gedaan, wachten op uitslagen. Dinsdag ben je verplaatst naar een 1persoons kamer, daar lag je rustiger. Intussen ben ik e keer binnen een uur gebeld terwijl ik op mijn werk zat.
\nTerug gebeld, kreeg ik de vraag of ik nog naar het ziekenhuis kwam, de oncoloog was die middag op de afdeling en wilde ons graag zien. Ik was al zo goed als onderweg, de oncoloog niet meer gezien, die was weggeroepen. Later nog een gesprek met de zaalarts gehad, maar die mochten niets zeggen. Dat kan nooit goed zijn, maar ik hoefde me geen zorgen te maken. Om vervolgens af te sluiten met de vraag of ik morgen om 14:00 uur in het ziekenhuis kon zijn. Tuurlijk kan ik dat.
\nDan krijg je te horen dat de behandeling tegen de borstkanker niet meer aanslaat en dat ze zijn uitbehandeld. Op de vraag hoe lang nog wordt gezegd een paar maanden.
\nVrijdag 6 december worden we samen geroepen. De paar maanden van woensdag waren heel erg optimistisch, een paar weken was realistischer.<\/p>\n
Dan stort je wereld in.<\/p>\n
Ambulance wens<\/p>\n
Dinsdag<\/p>\n
Zondag 15 december 2024<\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
2024 Net als 2023 een moeilijk jaar, een jaar met hoge pieken en diepe dalen. Begin van het jaar ben je genezen verklaard van de borstkanker, we plannen een vakantie naar Spanje, Tossa de Mar maar deze keer rijden we … <\/p>\n