Hoe ga je verder?
\nNa het eerste jaar, geen eerste keren meer, misschien maakt dat dingen minder zwaar. Men moet toch verder, ook ik. Maar hoe??<\/p>\n
Begin januari. Weer etalagebenen, en nu?
\nIk heb weer last van etalagebenen, nog meer stents is niet helemaal de oplossing meer, dan sta ik na een jaar weer terug.
\nDr. Cuypers stel een bypass voor…..
\nEen bypass in de aorta, buik open van boven tot onder, alle organen aan de kant tot je vrij bij de aorta komt, en dan ga je die openmaken om er twee extra kunstaders aan vast te maken die dan naar mijn benen gaan. Wil ik dat? Niet echt, heb ik iets te willen? Niks doen is ook niet helemaal een optie.
\nIk werd er depressief van en wilde echt niets meer. Helemaal nergens geen zin meer in. Waarom, voor wat?
\nna de nodige onderzoeken en scans in maart terug naar het ziekenhuis voor de uitslagen. Dr. Cuypers had een ander idee, veel minder invasief als de eerder genoemde bypass. Dit gaat over een cross over bypass, watzoveel betekend als dat ze een kunstader gaan vastmaken aan de rechter beenslagader en die maken ze dan ook weer vast aan de linker beenslagader waardoor de bloedtoevoer naar mijn linkerbeen wordt hersteld en ik weer probleemloos zou moeten kunnen lopen. Dat klonk wel heel veel beter als de bypass via de aorta. Dus dat zou worden ingeplanned, Verwachting 2 a 3 maanden wachten dus ergens in de maand juni zou dit dan kunnen gaan plaatsvinden. Nou dan gaan we dat maar doen.<\/p>\n
Op 1 april had ik voor de laatste keer rouwbegeleiding van Anne, daarna hadden we beide het idee dat ik dit verder alleen kon gaan doen.<\/p>\n
En dan wordt het 28 april en wordt je rond 4 uur wakker, dat heb ik wel vaker. Al jaren, maar niet met een flinke druk op mijn borst en zwetend als een otter. Wat heb ik nu dan aan mijn fiets hangen….? Even zoeken op internet wat het kan zijn, ik kom wat symptomen te kort voor een hartinfarct. na 3 kwartier begon het al wat te zakken. terug proberen slapen, en in de ochtend gewoon naar mijn werk op de motor. In de loop van de dag begin je je toch steeds meer af te vragen wat het nu geweest kon zijn, dus een berichtje gestuurd naar de huisarts via dat electronische systeem wat ze hebben. Binnen 20 minuten een telefoontje van de huisarts assistente, waar ik was. Hoezo waar ik ben? Ja, dan weet ik waar ik de ambulance naar toe kan sturen om u op te halen!! Hallo, ik ben sedert vanmorgen gewoon de hele dag aan het werk geweest zonder problemen, dus als je me wil ophalen dan stuur ze maar naar mijn huisadres, dan ga ik wel opruimen en dan rijdt ik eerst naar huis. Nee, ik wil niet hebben dat u nog rijdt want je weet maar nooit. ( ik heb de assistente maar niet verteld dat ik met de motor was, dat ben ik namelijk altijd als ik op mijn werk ben) Op hetzelfde moment stonden mijn collega’s ook te kijken wat is er aan de hand, behalve Naomi (die ook bhv-er is), die stond te kijken waarom heb jij mij niks gezegd en dat zelf naar huis rijden kan je wel vergeten, ik breng je wel even en dan zien we verder. Ze stelde duidelijk geen vraag. Dus naar huis met de auto, motor zien we dan later wel weer. Thuis in de straat aangekomen kwam net de ambulance de hoek om gereden, ik mocht niet eens meer naar huis om even mijn motorkleding uit te doen en iets gemakkelijks aan te doen. Dat heeft Naomi wel nog geregeld samen met een ambulance broeder. Even wat kleding, mijn medicijnen en daar gingen we naar het ziekenhuis. De nodige onderzoeken en maar wachten.
\nMaar ze konden in mijn bloed zien dat ik een infarct had gehad. Dus dat werdt een nachtje hartbewaking en morgen even verder zien wat ze der mee gaan doen.
\nEr is toen gekeken2 kransslagaders verstopt en een zijtak van een kransslagader. Daar hebben ze pas vrijdags iets aan gedaan, ze wilden eerst overleggen wat de beste aanpak was. Dus nu weer 2 stends rijker in de kransslagaders, die zijtak is niks mee gedaan. Intussen diverse keren gevraagd, maakt dit nou nog iets uit voor de cross over bypass operatie die waarschijnlijk ergens in juni gaat plaatsvinden ?
\nNeehoor dat maakt niks uit. Okee, das mooi dan.<\/p>\n
17 juni een telefoontje, ik wordt op vrijdag 19 juni om 7:00 uur verwacht in het ziekenhuis voor de cross over bypass. Joepie (nou niet echt) maar het zou gaan gebeuren.
\nNiet dus, je zit daar te wachten tot je wordt geroepen, Michael al een paar keer gaan informeren tot er verpleging bij geroepen werd. Die kwam met een handvol briefjes en die wist te vertellen dat ze niet kon zeggen waarom, maar wel dat de operatie geannuleerd was en vandaag zeker niet zou gaan plaats vinden.
\nMaar waarom ben ik daar dan niet over ge\u00efnformeerd? ik ben anderhalve dag geleden gebeld om deze afspraak te maken, Sorry meneer, ik snap het maar ik kan nergens zien waarom of door wie. Ga even langs de afdeling en informeer daar.
\nDus dat gedaan, na 3 kwartier was er al iemand die even zou gaan kijken en informeren. Rond half 10 had ik een soort van antwoord en de belofte dat iemand mij even ging bellen op korte termijn om even uit te leggen wie er heeft lopen blunderen en waarom. Nou dat is zowaar gebeurd en op zich wel een duidelijk verhaal wat een en ander verklaard, maar dat antwoord had ik ook kunnen krijgen toen ik eind in april vroeg of dit nog van invloed kon zijn. Daar kon hij toen wel in mee gaan dat hier dingen niet helemaal goed zijn gelopen.
\nZijn uitleg was dat de medicijnen die ik nu krijg sinds het infarct er voor moeten zorgen dat de bloedlichaampjes niet zomaar gaan vastkleven aan de aderwand of aan de stents, liefst wachten ze dan een jaar !! maar het absolute minimum was 3 maanden.<\/p>\n
Uiteindelijk is er nu in overleg met de chirurg besloten om te wachten. Die zag ook liever dat de medicijnen minimaal een half jaar zijn werk konden doen en dan pas de cross over bypass te doen. Daar heb ik nog bij gezegd dat ik in de maand december niet in het catharina ziekenhuis wil zijn, dus gaan we in januari 2027 hopen dat er weer ergens een plekje wordt gevonden voor mijn operatie.<\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Hoe ga je verder? Na het eerste jaar, geen eerste keren meer, misschien maakt dat dingen minder zwaar. Men moet toch verder, ook ik. Maar hoe?? Begin januari. Weer etalagebenen, en nu? Ik heb weer last van etalagebenen, nog meer … <\/p>\n