Wat doe je het eerste jaar?
Je leeft op adrenaline, op herinneringen. Heel veel herinneringen.
Je leeft niet echt, je wordt geleefd. De eerste dagen is er nog volop aandacht, maar dat wordt minder. Iedereen gaat door maar voor mij lukt dat niet. Je blijft hangen in de tijd. Nadenken over zaken lukt niet echt, en juist in die tijd zijn er een hoop dingen die je moet doen, gewoon formele dingen zoals het afhandelen van je overlijden, de zakelijke kanten daarvan. Stopzetten van abonnementen, opzeggen van lidmaatschappen, aanpassen van verzekeringen, het regelen van de belasting, het afhandelen van je erfenis. Dat zijn allemaal zaken waar je echt op zit te wachten in die periode. Maar niet heus. Aan alle kanten wordt je afgeraden om in deze periode geen belangrijke beslissingen te nemen, je kan niet goed nadenken, maar je wil niet weten wat je in die tijd allemaal moet regelen.
Nieuwe motor gekocht
Ik heb mijn oog laten vallen op een lichtere motorfiets. De pan is best zwaar en bij uitstek geen ideale fiets om dat hele eind naar mijn werk te rijden. We hebben het tenslotte wel over zo’n slordige 3800 meter als ik goed mijn best doe, niet te veel bochtjes afsnij en dergelijke. Dat is voor geen enkele verbrandingsmotor een ideale afstand, maar ook het gewicht gaat wel meetellen. 320 kilo in alleen maar stadsverkeer, nee daar is die motor niet voor gemaakt, die wil serieuze kilometers maken. Na flink wat zoeken naar een betaalbare electrische motorfiets of motor scooter is mijn oog gevallen op een electrische motorfiets, 2e hands, enigzins in de buurt. En dat bevalt erg goed. Geen fiets voor de lange afstanden (max 70 kilometer op een acculading), maximaal 90 kilometer per uur. Weegt nog een 100 kilo, ideaal om in het stadsverkeer, klein, licht wendbaar. Ik rijd makkelijk een week op een volle lading, en opladen natuurlijk gewoon thuis via het stopcontact wat dan gevoed wordt door de zonnepanelen.
Bake Sale met donatie aan wensambulance
Wat ik wel mooi heb kunnen regelen dat is een donatie aan de stichting wens ambulance waarmee we op 8 december nog de dierentuin in Nuenen zijn geweest met de familie. Op mijn werk organiseren ze jaarlijks een bakwedstrijd waarbij collega’s hun bakkunsten laten zien en verkopen. De opbrengst gaat naar een goed doel en de organisatie (Christine) vroeg mij of het een idee was om dit jaar de stichting wens ambulance te kiezen als goed doel. Daar ben ik mee ingestemd en ik heb toen ook de vraag gesteld of ik dan ook een donatie mocht doen. 2 maanden na je overlijden zou ik 25 jaar in dienst zijn bij de universiteit en daarbij is er budget om bijvoorbeeld te gaan uit eten met collega’s en familie. Ik was daar niet helemaal voor in de stemming, maar heb kunnen regelen dat ik in plaats daarvan dit budget mocht doneren. Men vond dit een mooi doel en uiteindelijk is men hiermee akkoord gegaan. Later hoorde ik dat dit achteraf nogal wat voeten in aarde heeft gehad.Het precieze daarvan weet ik niet.
Rouwbegeleideing
Ik heb het best moeilijk met het verlies. Ik krijg daarbij allerhande verkeerde gedachtes, en wist gewoon niet god wat te doen. Naar de huisarts geweest en doorverwezen voor rouwbegeleiding. Die heb ik uiteindelijk ook gevonden. Ik kon terecht bij Annelieve (Anne van de Heuvel) en die heeft me geholpen met het verwerken van mijn verlies.
Lange ziektewet periode
Na het overlijden was ik niet in staat om te werken, ik ben uiteindelijk ergens in maart voorzichtig begonnen met een keertje koffie drinken en uiteindelijk voorzichtig wat werkzaamheden oppakken. Dat lukte, voor maximaal een paar uurtjes. Ik ben toen met terugwerkende kracht ziek gemeld per 1 januari en heb uiteindelijk tot september in de ziektewet gezeten.
Ben je dan helemaal beter? Tuurlijk, Ik was niet ziek. Er bestaan geen pilletjes of pleisters die je even kan gebruiken en je bent over je rouwperiode heen. Dit kost gewoon tijd, heel veel tijd. Je kan er niks in forceren, dit moet een plekje krijgen.
En dat kost tijd, er is geen handleiding die je kan vertellen , dat kan je het beste zo doen. Dat is voor iedereen anders, niemand kan je vertellen je moet dit of dat doen.
Via andere mensen, die hetzelfde hebben meegemaakt, krijg je wel tips of eigenlijk meer bevestiging dat andere mensen dit ook meemaken. Jij bent niet gek, het is niet alsof je iets niet goed doet. Maar je maakt gewoon van alles mee, en jij niet alleen.
Uiteindelijk zal het ook allemaal wel goed komen, en zal het een plek krijgen.
Vergeten kan ik het niet, het gemis wordt alleen maar meer. En zo ga je dan maar voorzichtig verder.
In de maand december heb ik te veel herinneringen, dit is een heftige periode geweest, veel verliezen van familie en bekenden in die periode, dus zoals het er nu voorstaat ben ik in de decembermaand vrij, ieder jaar tot mijn pensioen.
Het benodigde aantal verlofdagen is nooit een groot probleem geweest.