2024
Net als 2023 een moeilijk jaar, een jaar met hoge pieken en diepe dalen.
Begin van het jaar ben je genezen verklaard van de borstkanker, we plannen een vakantie naar Spanje, Tossa de Mar maar deze keer rijden we met onze eigen auto.
Wel heb je vaker last van een blaasontsteking, tenminste dat is wat we dachten. Dan ontstaat er gedoe met je huisarts die de sjengen verklaring voor jou medicijnen niet wil ondertekenen. Dus over naar een andere huisarts, gelukkig kon je in het kader van gezinshereniging bij mijn huisarts terecht. Maar die had geen gegevens, dus maar even door naar DVU voor een echo.
En dan begint de rollercoaster, ze vinden wat in je blaas en ze zagen iets bij de lever. Door naar het ziekenhuis, meer onderzoeken en dan uitslagen.
Blaaskanker en uitgezaaide borstkanker !
Er moeten keuzes gemaakt worden, er zijn vele opties voor de blaas, maar het kan allemaal niet bij jou, vanwege je medische historie, de vele operaties in je buik.
Er lijkt maar 1 mogelijkheid, blaas verwijderen en hopen dat de tumoren niet door de blaaswand zijn gegroeid. Maar je zal naar een stoma moeten, een urinestoma.
Dat wilde je helemaal niet, maar het alternatief (9 maanden aftellen) dat wilde je ook niet. Dus in februari de operatie. Je hebt er bijna 5 maanden over gedaan om aan het idee te wennen, vanaf dat moment ben je er zelf meer mee gaan doen.
Intussen waren ze op zoek naar een behandeling voor de borstkanker en dat leek rond die tijd een succesje te hebben. Het was vooraf bekend dat je niet meer kon genezen van de borstkanker, maar er zouden nog volop mogelijkheden zijn, en daarmee zou je nog heel wat jaren vooruit kunnen, tot wel 15 jaar.
En het lijkt allemaal goed te gaan, maandelijks onderzoeken, uitslagen en injecties, maar de tumoren lijken kleiner te worden, dus dat is goed.
Dan wordt het november, je voelt je niet lekker. Dat duurt een poosje, je wil geen huisarts zien en ik zit met mijn handen in het haar. Je eet en drinkt te weinig en verlies op allerlei manieren vocht. Toch de huisarts thuis, die wil je doorsturen naar het ziekenhuis, maar dat wilde je niet. Uiteindelijk hebben we gepraat, ik was ten einde raad, wist niet meer wat te doen. Ik kon jou niet meer verzorgen thuis. Je stemde er mee in om de huisarts te bellen, je wist waar dit op zou uitdraaien.
Het is dan vrijdag 29 november. We zijn zelf naar het ziekenhuis gereden, we waren daar rond 11 uur. Ehbo, onderzoeken, gedoe eind van de rit je werdt opgenomen.
Ondervoed en uitdrogings verschijnselen. Er werden allerlei onderzoeken gedaan, wachten op uitslagen. Dinsdag ben je verplaatst naar een 1persoons kamer, daar lag je rustiger. Intussen ben ik e keer binnen een uur gebeld terwijl ik op mijn werk zat.
Terug gebeld, kreeg ik de vraag of ik nog naar het ziekenhuis kwam, de oncoloog was die middag op de afdeling en wilde ons graag zien. Ik was al zo goed als onderweg, de oncoloog niet meer gezien, die was weggeroepen. Later nog een gesprek met de zaalarts gehad, maar die mochten niets zeggen. Dat kan nooit goed zijn, maar ik hoefde me geen zorgen te maken. Om vervolgens af te sluiten met de vraag of ik morgen om 14:00 uur in het ziekenhuis kon zijn. Tuurlijk kan ik dat.
Dan krijg je te horen dat de behandeling tegen de borstkanker niet meer aanslaat en dat ze zijn uitbehandeld. Op de vraag hoe lang nog wordt gezegd een paar maanden.
Vrijdag 6 december worden we samen geroepen. De paar maanden van woensdag waren heel erg optimistisch, een paar weken was realistischer.
Dan stort je wereld in. Hier kan je niet op voorbereid zijn, niet zo snel.
Ambulance wens
Kris kwam met een idee, want we wilden nog wel een keer iets doen met Nova (dierentuin of zo), maar is er allemaal niet van gekomen. Kris had iets gezien van een wensambulance , die gaan met terminale mensen naar plekken waar ze nog eens heen wilde. Is het een idee om die te vragen ? Zaterdagochtend is hiervoor gebeld en tegen de middag was het geregeld. We zouden zondag naar dierenrijk europa gaan, niet te ver weg. De familie gebeld en gevraagd om ook te komen en zo geschiede. Emotioneel erg zwaar, afscheid nemen van de familie, want dat was toch wat er gebeurde.
Dinsdag
Op dinsdag besloot je dat je niemand meer wilde zien, alleen nog de kinderen en mij.
Ze zijn toen gestart met de palliatieve sedatie, maar dat heeft nog een behoorlijke tijd geduurd voor dat die effectief was. Iedere keer werd er gezegd, neem maar goed afscheid, met deze dosering zal ze wel gaan slapen. En iedere keer werd je ook weer wakker totdat men vrijdagavond een 3e middel erbij gingen gebruiken. Je werd toen naar mijn gevoel ook rustiger en begon ook veel gemakkelijker te ademen. Tot die vrijdagavond lag je naar mijn gevoel te snakken naar adem, het zag er erg moeizaam uit, maar je had geen pijn zei je. Daar is wel steeds naar gevraagd.
Vrijdagmiddag kon ik al wel merken dat je kracht afnam. We hebben nog wel wat dingen besproken, maar het praten ging moeizaam. Ik heb je beloofd dat ik voor je kinderen zou zorgen, ik hing over je heen, je wilde je arm om me heen slaan, maar dat lukte niet goed meer. Je wilde nog iets zeggen, maar ik heb dat niet goed verstaan, ik heb het er maar op gehouden dat je tegen me zei dat je van me houd, daar leek het het meeste op. Niet lang daarna de medicatie en in mijn ogen de rust die over je neer daalde. Je bent rustig gaan slapen, niet meer het snakken naar adem.
Zondag 15 december 2024
In de nacht van zaterdag op zondag ben ik niet in het ziekenhuis gebleven, maar thuis gaan slapen. Zondagochtend rond 10 uur was ik weer terug.
Toch even kijken, en maar weer naar de familiekamer, om beurten even kijken bij je.
Kris en Nova waren bij je, Nova werd wat druk, dus Kris besloot om haar terug te brengen naar de familiekamer en kon ook iemand anders weer even bij je gaan zitten. Lekker slapen oma, riep Nova toen ze de kamer uitliepen, zwaaiend met haar handje. Toen ze in de familiekamer terug kwamen is Michael gaan kijken, die was met een paar minuten weer terug. Pap, ik denk…….
Het is dan kwart over 1, en voor mij staat de hele wereld op zijn kop.
Het lijden was over voor je.
Uitgestreden, moe gestreden.
Een ongelijke strijd, een niet te winnen strijd.